Mijn nieuwe werktas ❤️

Mijn nieuwe liefde ❤️

Soms zijn er van die stoffen die meteen je aandacht hebben. Zo zag ik Heel. Lang. Geleden. dit bericht voorbij komen en hoewel ik niet meteen fan was van de kleuren in deze stof was ik wel helemaal weg van de prachtige kraanvogels.

 

Stof met vogeltjes… I like ❤️

Fenna vraagt me wel eens waarom ik áltijd stof met vogels koop. Blijkbaar valt het op 😉

Dus toen ik, ook alweer een hele tijd geleden, in mijn favoriete stoffenwinkel op AliExpress (ja ja, ik weet het…) diezelfde stof in andere kleuren tegenkwam was het wél liefde op het eerste (tweede) gezicht!!!

Blauw, petrol en gouden accenten:


Zo mooi 😍

De stoffenjunk in mij nam meteen bezit van mijn klikvinger en ik bestelde drie panelen, zonder echt een bestemming of project in gedachten te hebben.

De stof kwam, ik waste en streek het en het belandde in mijn stoffenlade. Om daar een hele tijd in te blijven liggen…

Ongeveer hetzelfde gebeurde met het Portugese kurkleer dat een tijd geleden ineens op verschillende blogs begon op te duiken. Kijk maar eens hier, en hier, of hier.
Ook dat vond ik op AliExpress, maar werd verzonden vanuit Spanje. Ik heb het in verschillende kleuren. De naturel variant heb ik al een paar keer gebruikt voor kleine etuitjes, riempjes aan een clutch of de lipjes aan dit mandje.

Toen ik de combinatie van mijn lichtblauwe kurkleer en de stof met de kraanvogels een keer per ongeluk naast elkaar hield was het idee voor een tas geboren. De kleuren van de bomen en het kurkleer waren een match made in heaven. Zo mooi! 

Met filter, omdat de blauwe kleur van het leer niet goed overkwam.

Ik heb toen ook direct de fournituren besteld: tassenband, magneetsluiting, dopjes voor de bodem en decovil om de stof zo stevig te maken dat het rechtop zou blijven staan.

Dat moet in juni geweest zijn…

In augustus knipte ik het leer, de stof en de versteviging…

En nu is het oktober! Soms zijn er dingen die ik heel graag wil maken maar steeds voor me uit blijf schuiven omdat ik denk dat het heel veel, of vervelend werk is. Deze tas was zo’n ding, maar ik had echt een tas nodig waar ik mijn spullen voor het werk gewoon in kon laten zitten en die groot genoeg was voor mijn witte jasje, lunch, dagelijkse-dingen, etc. Dus begon ik er begin deze week eindelijk eens aan.

Ik heb nog niet veel echte tassen gemaakt en ik ben er dus ook niet echt handig in. Decovil had ik nog nooit gebruikt, maar dat is dus een soort buigbaar karton wat je op je stof strijkt om het echt heel stevig te maken. Ik heb het ook op het kurkleer gestreken omdat dat de onderkant van de tas moest worden en ik wilde dat de tas goed zou blijven staan. Achteraf was dat misschien niet nodig geweest. Ik weet het niet..

Wat ik wél weet is dat ik de tas bijna niet meer omgekeerd kreeg toen ik hem eenmaal had genaaid. En toen ik hem eenmaal met de goede kanten naar buiten  had, zag ik dat de paspel niet goed vastzat en toen moest ie weer terug. En daarna wéér teruggedraaid. Het zweet stond op mijn rug 😅

Het ritsvakje aan de voorkant is klein, want dat maakte ik van een restje van het leer. Precies groot genoeg voor mijn sleutel!

De stof voor de voering is van Michael Miller en lag ook al een tijdje in mijn la. Ik had eigenlijk nog geen bijpassende voeringstof in gedachten, maar ik vond dit wel een mooie match. 


Ik was nog iets van plan met ritssluitingen, en een ritsvak aan de binnenkant maar ik was er zo klaar mee. Het is goed zo. Er komt alleen nog een magneetsluitinkje aan de bovenkant zodat de tas niet helemaal open blijft staan. 

Of de tas heel praktisch is, moet ik nog zien. Hij is vrij diep en smal. Maar voorlopig passen alle spullen die ik meeneem naar mijn werk er met gemak in. 

Ik ben er blij mee. Hij is zo mooi ❤️

Links dag/zonlicht, rechts kunstlicht

En die twee andere panelen? Die zouden nog wel eens een kerstjurk voor Fenna kunnen worden!

Een nieuw dak voor de bak

Onze bakfiets moest een nieuw dak. De huif die er bij zat toen we hem kregen was binnen het jaar lek en gescheurd.
Bij de klanten’service’ van Troy vingen we bot toen we vroegen of er losse regententen te koop waren, sterker nog: we kregen überhaupt geen reactie!
Net als die keer net na aanschaf toen bleek dat de elektra van de elektrische aandrijving en fietscomputer het niet goed deed.

Dus hebben we voor die keer dat de spaken van het achterwiel het een voor een begaven en die keer dat de bankjes en gordels losrammelden maar niet eens meer gebeld… Gelukkig kennen we een goede fietsenmaker en zijn inmiddels ALLE spaken in het achterwiel vervangen!!

Maargoed, het dak dus… Omdat Troy dus niet bereikbaar was en niet op mijn vraag via het reactieformulier op de website reageerde, ben ik zelf maar aan de slag gegaan.

Ik wilde voor het dak een soepele waterdichte stof en heb op goed geluk iets besteld. Ik weet alleen niet meer waar… het plan om de nieuwe tent te maken had ik namelijk al in het voorjaar en de stoffen heb ik dus ook destijds al besteld. Ik weet wel dat ik bij dezelfde webwinkel ook het doorzichtige vinyl voor de zijwanden bestelde.

Ik gebruikte het frame waar de tent overheen moest komen als mal en keek sommige dingen af bij de oude tent en verzon sommige andere dingen er zelf bij.
Het was geen moeilijke klus maar wel een flink project waardoor ik het voor me uit bleef schuiven. Maar toen het weer vorige week ineens om begon te slaan en de kou nu toch echt onderweg lijkt te zijn kon ik er niet meer onderuit. Ik moest aan de bak!


Naaimachine naar beneden, bakfiets in de woonkamer en gaan! De eerste resultaten waren al veelbelovend…

Het opnaaien van het klittenband om de zijkanten af te sluiten had veel weg van vinylworstelen…


Maar uiteindelijk hadden we een tent! Gelukt! Ik ben best een beetje trots! Onze kinderen zitten weer droog. Niet dankzij Troy trouwens 😦
We moeten de eerste regenbui nog afwachten, maar de stof heeft de test met de douche (die heb ik gedaan voordat ik aan de tent begon) in ieder geval doorstaan.

Dus ging ik gisteren met kind 3 in de ‘hut’ (zoals hij het zelf noemde) vrolijk op weg om kind 2 bij een vriendje op te halen. Totdat ik een hele harde PFFFFFFFFFFFFFFFFF hoorde en ik een platte achterband had 😩

Toch die fietsenmaker maar weer eens bellen… Troy in de gloria #NOT 😞

AANVULLING:

Inmiddels is de achterband vervangen dus we rijden weer. Bij gebrek aan echte regen hebben we de waterdichtheid getest met behulp van de tuinslang 😂

Copy/Paste playsuit

Vorige week keek Fenna mee terwijl ik wat blogs las. Toen deze (klik) voorbij kwam waren we allebei enthousiast. 

Fenna vond de stof heel mooi en draagt graag jumpsuits. En ik had die stof toevallig nog in de kast liggen, was nog op zoek naar een leuk patroon voor een jumpsuit/playsuit én hou heel erg van een overslag. Dat die overslag bij dit patroon op de rug zit vond ik extra leuk, en voor een borstloos kind ook veel mooier. 

Ik werkte hem iets anders af dan in het patroon, voor een beetje contrast. Hij paste één keer, ik heb er niets aan hoeven aanpassen. Alleen liet ik de kontzakjes weg, die vond ik overbodig. 

De foto’s zijn van hele slechte kwaliteit, beide keren met slordig speelhaar. Tja… What can I say… Zo ziet ze er nou eenmaal het grootste deel van de dag uit ❤️

Nieuwe hobby: vingerhaken!
Hier had ik de overslag nog niet vastgezet, dat heb ik later wel gedaan. 

Overigens is de bies aan de pijpjes wel gewoon gelijk en recht hoor 😉

’s Avonds gingen we nog even op Pokémonjacht… 

Het patroon komt uit Knippie 3/2015 en ik denk dat ik er nog een versie van maak. Zo leuk!

Stofje van Budgetstoffen.nl maar ik weet niet of ze het nog hebben. 

Spuit elf maakt een mandje van touw…


Ergens in mei verschenen de eerste op verschillende social media: mandjes gemaakt van touw. Ik vond ze direct leuk en ze gingen op mijn to do lijst maar, zoals met zoveel dingen op die lijst, daar bleven ze vervolgens heel lang staan. Dat kwam ook doordat ik katoenen koord wilde gebruiken want de versies met het polyester koord van Action vond ik toch minder mooi. 

Afgelopen weekend liep ik in de bouwmarkt tegen een klosje katoenen koord aan. 4 mm dik en 20 meter lang. Iets dikker had ook nog wel onder mijn naaimachine gepast, maar dit mandje is al verrassend stevig!

Ik vind hem leuk, en dat eindeloze gedraai en gezigzag is op een soort meditatieve manier ook heel ontspannend. Ik denk dat ik nog even terug ga naar de bouwmarkt 😉

Voor allerlei doeleinden te gebruiken!

Ik werkte het uiteinde weg met een stukje kurkleer, wat ik voor de symmetrie dan ook maar aan de andere kant toevoegde.
Het originele bericht vind je HIER (klik) en op datzelfde weblog zijn meerdere berichten met mooie voorbeelden te vinden. 

Terug van weggeweest!

Ik ben er weer! Niet dat ik heel lang weg was hoor, verrassend kort zelfs, al zeg ik het zelf. 

Ik had een kwaadaardig knobbeltje in mijn schildklier dat eruit moest. Dat het kwaadaardig was wisten we toen nog niet, dus is gelukkig de helft van mijn schildklier maar verwijderd. En omdat het knobbeltje klein was, mag ik de andere helft houden en ik hoef verder geen nabehandelingen te ondergaan. Daar zijn we heel blij mee dus!!

Schildklierkanker is in het grootste deel van de gevallen mild, bijna niemand gaat er dood aan. Ik ook niet. Ik heb in ieder geval helemaal geen plannen in die richting. 

Ik zag mezelf niet echt aan grote nieuwe naaiprojecten beginnen tijdens mijn herstel maar ik had wel een enórme bak met onafgewerkte projecten en verstelwerk waar ik af en toe een greep uit wilde doen. En dat lukte!

Van de 28 projecten op mijn lijstje heb ik er de afgelopen tijd 19 kunnen afwerken. Wat een lekker gevoel is het om steeds weer iets door te kunnen strepen!

Daarnaast heb ik tóch een paar kleine nieuwe dingen kunnen maken. Gewoon, op mijn gemak. 

Hier een greep uit wat ik heb gedaan de laatste tijd, met excuses voor de dramatische kwaliteit van de foto’s 😁

Rok van joggingstof voor mezelf

Spijkershort voor Fenna

Candy-dress voor Fenna en t-shirt voor Rens. 

Rugtasje voor jarige Daan. 

Jurkje voor Fenna

Juffencadeautjes!

En zoals ik al zei: een hoop verstelwerk… Waaronder:

Een kapotte kontzak

Kapotte knie

Leggings ingekort tot shorts voor onder rokjes en jurkjes. 

Jurk van mezelf opnieuw omgezoomd. 

Inmiddels zijn er ook alweer wat nieuwe projecten in die bak-zonder-bodem belandt. Zo gaan die dingen he?
Maargoed; ik ben dus terug. En blij om terug te zijn. Sinds gisteren ben ik ook weer voor 50% aan het werk en over twee weken werk ik weer volledig. Kijk me eens blij zijn!

😉

Op het lijf geschreven: Vivienne patroontest

Precies een maand geleden las ik op de site van Soft Cactus een blog over hoe het leven van de gemiddelde naaister gemakkelijker zou worden. Nou, dat zijn blogtitels die meteen mijn aandacht hebben hoor. Ik hou van gemakkelijk. Hoe makkelijker hoe beter… Dat is een karakterdingetje, ik ben er niet trots op… 😉


Korte samenvatting: De Soft Cactus crew heeft een programma ontwikkeld waarmee je op ieders lijf een perfect passend patroon kunt genereren. Nou is dat concept niet helemaal nieuw, want in december vorig jaar las ik hier al over een soortgelijke website waar je op maat gemaakte patronen kunt bestellen. Sterker nog: Ik heb er toen twee besteld. En er verder niets mee gedaan… Stom eigenlijk…

Maar, terug naar Soft Cactus, er werden patroontesters gezocht. Oeh!


Eerlijk is eerlijk, het model van deze jurk staat me niet. Ik vind het leuk staan bij andere mensen (Zoals bij Naomi, Mevrouw Soft Cactus, hier op de foto) en heb het in de winkel ook al meer dan eens uit het rek gehaald, maar hing het dan na het passen altijd weer terug. Het accentueert precies die punten die ik liever verberg.

Maar toch… het hele concept van een jurk die precíes past was wel intrigerend en het feit dat ik het dan in opdracht zou moeten maken is een goede stok achter de deur om het daadwerkelijk af te maken. Dus ik besloot toch te reageren.
Ik was eigenlijk een dag te laat maar ik stuurde meteen een mail, waarin ik uitlegde dat het met mijn lengte en omvang een crime is om een goed passend naaipatroon te vinden omdat ik die altijd moet aanpassen en dat dat niet altijd zo goed lukt.

Vrij snel had ik een mail terug. Zij vonden het ook wel een goede test om iemand met een grotere en langere maat mee te laten testen. Leuk!

Ik had nog een soepel viscose stofje (zoals werd aangeraden) in de kast, ruim voldoende om het patroon uit te maken. Ik vroeg manlief me te helpen met het opnemen van de maten, dat waren er heel veel, en had de volgende dag het patroon in mijn mailbox.


Meestal heb ik een enorme hekel aan het knippen en plakken van PDF-patronen maar deze keer was ik zo benieuwd naar de pasvorm dat ik het met plezier deed!


Onderdeel van de test was om te kijken of álle onderdelen van het patroon duidelijk waren. Dus ook de bijgeleverde instructies. De omschrijving bij het patroon was op dat moment alleen beschikbaar in het engels. Dat is gelukkig geen probleem, I speak an aardig wordje over the border 😉 maar de instructies voor het aanzetten van de biais rond de mouwsplit begreep ik niet. Ik zag gewoon de logica er niet van in. Ondanks de illustraties erbij. Uiteindelijk heb ik dat dus maar gewoon op een mij bekende manier gedaan en dat ging ook prima.

Vervolgens ging ik zonder de instructies te lezen verder. Ik blijk echt een hopeloze patroontester te zijn… Ik vergeet het gewoon en doe alles op mijn eigen manier!

Het lijfje zat snel in elkaar maar zo op het eerste gezicht leek het me toch wel een beetje kort? Op zich vreemd voor een patroon dat op je eigen lijf geschreven is natuurlijk…. Ik had het vermoeden dat er iets mis was gegaan met meten, en dat bleek inderdaad zo te zijn:

Als je een goede meting van je lichaamsmaten wilt doen moet je eigenlijk ter hoogte van je taille een lintje om je middel knopen, zodat je de ‘ruglengte’ en ‘lengte buste’ (maat 4 en 5) goed kunt meten. Ik had in plaats daarvan een legging aangetrokken en de tailleband daar gedaan waar ik vond dat mijn taille was. Zelf had ik toen de maat aan de voorkant gemeten en manlief de lengte van mijn rug tot aan  mijn taille. Beide maten waren flink te kort doorgegeven, dus daar zat hem waarschijnlijk het probleem.
Gelukkig kreeg ik heel snel de nieuwe patroondelen gestuurd en had ik nog wat stof over. Helaas kon ik daar nét niet alle nieuwe onderdelen uit knippen en moest ik de valse overslag aan de rok laten vallen om uit dat deel mijn laatste mouw te knippen. De oude mouwen pasten helaas niet aan het nieuwe lijfje.

Ik had nog niet eerder met dit soort stof gewerkt en vergat daardoor (omdat ik natuurlijk de instructies niet las) om de zoom van de overslag te verstevigen met naadband, waardoor ze tijdens het naaien een stukje langer werden en mijn overslag niet meer mooi op elkaar paste.
Maar eerlijk he? Ik wist natuurlijk al dat ik deze jurk nooit zou gaan dragen dus maakte het in feite voor het eindresultaat niet zoveel uit.

Het naaien ging verder prima, ik las de instructies achteraf nog even terug en zag dat ze heel erg duidelijk waren. Alleen die voor de tunnel voor het elastiek, die vond ik ook onduidelijk. Iets met twee openingen waar je dan het elastiek doorheen moest rijgen. Ik kwam er niet goed uit. Uiteindelijk heb ik een tunnel gemaakt zoals je dat doet bij de Candy-jurk uit La Maison Victor (die ik al vaker voor Fenna maakte) en dat werkte ook prima.
De onderzoom van de jurk heb ik wél verstevigd, terwijl ik dat misschien beter niet had kunnen doen, want die ‘staat’ nu een beetje stijf.

En toen: Het pasmoment. Nou, eerlijk is eerlijk: Hij zat als gegoten! Nergens stof over of te weinig. Alles lang genoeg, geen trekkende naden, etc. Dit concept werkt!
Mijn mening over het model is helaas niet veranderd. Hoewel ik nog op een aangename verrassing hoopte, staat het me gewoon echt niet. Ik vind het me echt heel lomp en vierkant maken. Ik had meteen een associatie, waar ik straks nog op terugkom 😉
Ook kruipt het elastiek in de taille een beetje omhoog, ik denk dat dat komt door de vorm van mijn buik? Losser elastiek erin zou misschien nog een oplossing zijn, maar die moeite heb ik niet meer genomen.

Deze foto’s heb ik uiteindelijk naar Soft Cactus gestuurd. Met daarbij ook mijn complimenten voor het patroon en mijn welgemeende dank. Ik vond het echt leuk en leerzaam om mee te doen.

Naar wat ik heb gehoord waren alle testresultaten positief. Het patroon gaat dus uitgebracht worden, gratis! Ik denk dat mensen hier trouwens best iets voor willen betalen, want wat is er nou fijner dan helemaal niets te hoeven aanpassen aan een patroon?!
Samen met het patroon wordt er ook een nieuwe stoffenlijn gelanceerd! Soft Cactus verkoopt hele mooie katoenen stoffen, maar deze nieuwe stoffenlijn zal bestaan uit soepele viscose stoffen, die zo heel zacht en soepel zijn en toch nog genoeg lucht geven op een warme dag! Het patroon en de stoffen worden uitgebracht onder de naam “See you at six” en kun je vanaf eind juli / begin augustus op DEZE (klik) site vinden!

En de jurk? Die ligt in de recycle bak. Ik zei toch dat ik een associatie had met mezelf in deze jurk?

Kijk zelf maar 😀

Ja ik heb ze echt aan 😂

De Van Gogh feestjurk

Ik hou van bloesem. Kersenbloesem, appelbloesem, amandelbloesem, het maakt me niet uit. Tot voor kort moest je lang zoeken naar stoffen met een mooie bloesemprint. De buitenlandse designers hadden soms wel mooie katoen, en heel soms kwam er een tricot voorbij maar heel veel keuze was er niet. Gelukkig is dat met de komst van de digitale tricots inmiddels wel veranderd en is de keuze dit seizoen groot.

Een van mijn favoriete bloesems zijn die op een schilderij van Vincent van Gogh ❤️

Mede door de achtergrond in mijn lievelingskleur. 

Ik was al eens op zoek geweest naar een stof in die print, of een afbeelding van dit schilderij die van voldoende kwaliteit was om op een stof te laten printen, maar was daar niet in geslaagd. Tot ik een paar maanden geleden in de Knipmode de preview van de Knipmode van de maand daarná zag. Ik hekende het meteen!!!

 


Mijn bloesem!!! Op stof!!! Tricot ook nog!!! Die. Moest. Ik. Hebben!

Dus lag ik op 9 april onder de brievenbus om het verkoopadres te zien en bestelde vervolgens meteen twee panelen. 

De stof stelde niet teleur, prachtige kwaliteit. Een patroon had ik ook al in mijn hoofd, uit de bijlage van Knipmode maart 2016. 


So far so good…

Maten opgemeten, in de maattabel opgezocht welke maat ik moest hebben (verschillende maten voor top en rok want ik ben een appel…), patroon overgetrokken en de stof geknipt. Omdat ik erg into maxi ben de laatste tijd zou ik de jurk maximaal verlengen. 

Het doel voor de jurk was een bruiloft die ik op 20 mei had, dus ik begon ruim op tijd. Ik had van te voren kunnen bedenkt dat het niet allemaal zo voorspoedig zou blijven gaan 😉

Ten eerste bleek ik door de maxi-lengte net niet genoeg stof te hebben voor het rugpandje, dus moest ik die met een naad in het midden knippen. Daar kon ik mee leven. Alleen… Toen was ik met 10 dingen tegelijk bezig en knipte ik een van de rokpanden op zijn kop!!! 

Nou zou ik daar ook nog wel mee wegkomen, want deze print ziet er op zijn kop helemaal ok uit en niemand kan tegelijk naar je voor- en achterkant kijken, maar in combinatie met het stofgebrek voor het rugpand vond ik het toch reden genoeg om nóg een stofpaneel te bestellen…

Ik ging weer verder!

Helaas bleek ik bij de eerste pasbeurt weer hetzelfde probleem te hebben als waar ik bij Deze en deze jurk tegenaan liep, terwijl dat een ander patroon was.
Het probleem: heel veel stof over bij de mouwinzet. Op deze foto had ik daar al wat mee gespeeld maar ik kreeg het gewoon niet mooi… 

Zelf denk ik dat dit komt doordat ik 15 cm langer ben dan de gemiddelde vrouw van 1,69m waarvoor naaipatronen zijn gemaakt. Het volste deel van mijn borst zit daardoor op een heel andere hoogte dan waar de patronen rekening mee houden. Er lijkt daardoor teveel stof langs de schouder en oksel te zitten, maar dit afknippen had niet het gewenste resultaat…

Ik besloot eindelijk eens een goed patroon te maken. 

Allereerst tekende ik de top 2 maten kleiner en deed een ‘small bust adjustment’ hoewel ik met mijn gemiddelde cup nog steeds niet echt in de ‘small bust’ categorie val. Ik maakte in een teststofje een proefmodel maar was niet tevreden. Dit loste het probleem ook niet op dus. 
Dan maar op de ‘gezond verstand’-manier. Ik keek waar het model te wijd was en speldde het zó af dat het wèl mooi aansloot. Vervolgens knipte ik het hele patroondeel daar door en naaide ik het weer aan elkaar volgens de lijn waar mijn spelden zaten. 

Van dit aangepaste proefmodel maakte ik een nieuw patroondeel en maakte een nieuw proefmodel. 

Hee, dát begon erop te lijken!!

Dus deed ik de proef op de som met een mooie coupon van het Stoffenspektakel die ik al een tijdje had liggen. Ik had niet genoeg stof voor de mouwen dus die verving ik voor een bies. En ik was blij!!! Hij past perfect! 

Moeilijk te zien, maar hij sluit echt mooi aan rond de armen!

Toen kon de schaar weer in mijn mooie Van Gogh… Spannend moment. Er zat inmiddels voor een kleinde €70,= aan stof in die jurk. Pfffff…

Ik begon ruim op tijd, maar uiteindelijk was de jurk dus de avond voor de bruiloft af 😂 Maar ik ben er erg blij mee!!!

Een stolpplooi in het midden van de rok, om een beetje buikruimte (want appelfiguur) te creëren 😉


En dan wat in de ‘we-moeten-zo-weg-dus-schiet-een-beetje-op’ haast geschoten aan-foto’s 🙂


Kijk die print dan ❤️ Ik weet dat smaken verschillen, maar IK ben verliefd!!

En!!!! Hij past zo goed!!! Dus de pasvorm van deze jurk kan ik ook gebruiken om andere patronen passend te maken. Erg blij mee. 

Mochila, eindelijk af!!!

Maandenlang bleef hij onafgemaakt liggen. Op momenten vond ik het dodelijk saai en zag ik er geen brood meer in, maar naarmate het einde in zicht kwam werd ik met elke toer enthousiaster! En nu is ie af!!!


Ik heb er een voering met rits in gemaakt:

En de band is geweven op een Inkle loom. 

Ik gebruik mijn tas dagelijks. Hij is niet te groot en lekker handzaam. 

Ik ben al met de volgende begonnen. Fenna krijg deze Oilily look-alike van ‘Maak het hip’ ❤️

Ik denk dat ik daar een rugtas van maak voor haar, maar eerst eens zorgen dat ik deze ook af krijg!

Finish February en Maak-het-af-maart!

In mijn vorige blog schreef ik over de grote opruiming in mijn stoffenvoorraad. Ik heb een boel stoffen en fournituren verkocht via mijn Facebookpagina en daar staan nog steeds een paar pareltjes te koop. Ook kreeg ik een paar leuke bestellingen binnen, die inmiddels allemaal af zijn. En ik doopte, in navolging van ‘finish February’ wat ik al op andere blogs voorbij zag komen, de maand maart om tot ‘maak-het-af-maart’ om mijn oneindige stapel onafgemaakte projecten kleiner te maken!

Ik zat niet stil. Wat zeg ik? Ik wóónde bijna achter de naaimachine! Hier een overzicht van alles wat er sinds mijn laatste bericht onder mijn naaimachine vandaan kwam. In vogelvlucht, zonder al teveel uitleg 😉

Ik begon met het afmaken van dit rokje voor Fenna: 

   

Daarna maakte ik de eerste twee jurkjes voor de bestellingen:

   
 

Toen volgde een overhemd voor mijn middelste kind (hier op de foto nog zonder knoopjes) en een kraamcadeau:  

    
    
   

Meteen door naar een jurkje en vestje voor mijn oudste, gevolgd door een rokje voor dezelfde dame 🙂 

      
 

Ter ere van de derde verjaardag van mijn jongste maakte ik een taart en ook voor hem naaide ik een overhemd. Daar mankeerde van alles aan, maar het stond hem schattig. Het kleurde zo leuk bij zijn waterpokken en blauwe oog 😦 Hij heeft helaas weinig gemerkt van zijn verjaardagsfeestje want hij viel van ellende in slaap nog voordat alle visite er was…  

    
  

In volle vaart ging ik door met de bestellingen en naaide tussendoor ook nog een verjaardagscadeau en kostuums voor de balletschool van mijn nichtje… 

    
     

   
Daarna begon ik aan het staartje van de bestellingen. Eén bestelling bestond uit vier kledingstukken. En de laatste was een sportief racerback jurkje in een schattige stof ❤️  

  

Maar ‘maak-het-af-maart’ was nog niet om, dus besteedde ik de laatste avonden weer aan het wegwerken van mijn eigen stapel!

Ons jongste draakje kreeg met kerst een draken-onesie die hem eigenlijk al meteen te klein was. Ik knipte de pijpen eraf en maakte er met een rode boord een grappige trui van. 

  

  

Daarna vond ik in de afmaakbak een strook pauwenstof die ik eerst aan een t-shirt zette om er een jurkje van te maken maar na een snelle passessie knipte ik die er weer vanaf en maakte er met een elastieken band een rokje van.   

  

Met de Cameo sneed ik een mooie applicatie en streek die op een shirtje dat al in haar kast lag. Weer een setje klaar 🙂 

 

En dit jurkje kwam direct daarna. Alleen de hals- en mouwboordjes en de onderzoom moesten daarvan nog. Heel blij met deze! 


Diep, diep onderin de bak lagen nog de geknipte onderdelen van een trui voor Rens, waar bij de eerste pasbeurt nog het een en ander aan bleek te mankeren maar die ik pas van hem terugkreeg na een dag dragen. Kijk dan, ik ging mooi niet in discussie met hem! *lacht* Lekker ding!  
Ik zette later nog elastiek in heup- en halsboord en nu is de pasvorm beter. Rens moet alleen nog een klein beetje in de trui groeien. Mijn vierjarige reuzenkind draagt nu maat 122 maar de trui is maat 128… 

 

Het alleroudste onafgemaakte kledingstuk dat ik deze maand afmaakte was een shirt voor mezelf. Geknipt in DECEMBER 2014(!!!) met het idee het met Oud&Nieuw ’14-’15 te dragen. Bijna anderhalf jaar later kan ik het dan aan… Alleen weet ik niet of ik het nog zo leuk vind. Het heeft echt een hoog winter/Kerst/Oud&Nieuw gehalte. Of in ieder geval is het niet echt zomers… 

Maargoed, het past en ik hang het in de kast voor je-weet-maar-nooit… 

    
 Hemdje eronder misschien…

Er volgden nog twee rugtasjes voor de voorraad, daar moest alleen de tunnel voor het touwtje nog van worden genaaid en touwtjes door worden geregen: 

 

En een hele berg verstelwerk waar ik geen foto van heb. Een pyjamabroek met een los naadje, badjas met een gebroken lusje, BH met een beugel eruit, jas met een gescheurde okselnaad, knuffels met vulling-lekkage, etc. etc. etc. 

De rest van het verstel- recycle- en afmaakwerk heb ik eens heel kritisch bekeken. Ik vond nog twee kledingstukken die het afmaken waard zijn. De rest ging in de prullenbak of naar de kringloop. Zo ruimt het hier steeds verder op, héérlijk!

Nog niet helemaal klaar dus, maar wel heel erg opgeschoten. De laatste dingen schuif ik door naar ‘Af-in-april’ 😉

En ondertussen blijf ik nog even bestellingen aannemen. Op mijn Facebook pagina daarover meer informatie!

Mijn verslaving… Of afwijking…

Vandaag ging ik met vriendin Arianne naar het stoffenspektakel. Eigenlijk had ik niet echt iets nodig maar is het altijd gewoon heerlijk om door alle stoffen te neuzen en ideeën op te doen. 

Om mezelf te beschermen tegen onnodige aankopen nam ik alleen wat cash mee en maakte ik vanmorgen eerst foto’s van de mooiste stoffen die ik heb en waar ik binnen afzienbare tijd toch echt iets van wil maken.  

    
  

Het werkte! Ik hield me in en kwam thuis met deze buit: 

 

Tijdens een koffiepauze liet ik de foto’s aan Arianne zien en terwijl ik dat deed schoten me nog meer stoffen te binnen die ik was vergeten te fotograferen. Dus eenmaal thuis besloot ik mijn stoffen eens te inventariseren…. Ik ben geschrokken….

Kijk en huiver! 

Deze stoffen moesten ook nog op de binnenkort-verwerken-foto’s: 

 En deze stoffen liggen in de jongensstoffen lade: 

 
Maar dan zijn er ook nog een heleboel half-afgemaakte of te vermaken projecten… 

   
En de stoffen die een heel duidelijke bestemming hebben en al veel te lang zijn blijven liggen. Zoals deze wollige stof voor een jas, en polyester voering: 

 
En dit tafelzeil dat vorig jaar al bakfietskussens moest worden… 

 En een belachelijke hoeveelheid basisstoffen die ik ooit kocht om altijd genoeg voorraad te hebben om te kunnen combineren met andere stoffen: 

    
 Ik zie dat ik een klein stapeltje dubbel heb gefotografeerd. Dat was een gevalletje “door de bomen het bos niet meer zien” denk ik. 

En deze hoop, die ik kort of langer geleden met een bestemming heb gekocht maar waarbij de plannen werden gewijzigd:  

En dan vergeet ik bijna deze twee stapels die apart liggen voor rugtasjes (zie de foto-albums op mijn Facebookpagina)  
 
En de lades met boordstoffen en stofrestjes die te groot zijn om weg te gooien… 

    
 
De twee manden met effen katoen en tricot heb ik maar niet tevoorschijn gehaald. Ik was ondertussen al geshockeerd genoeg. Deze hobby is compleet uit de hand gelopen!!

Tijd voor verandering!! 

Eérst die half-afgemaakte projecten afmaken. Ik zag het al op verschillende blogs voorbij komen. Het is “Finish February” 🙂 Omdat februari al bijna afgelopen is plak ik daar nog “maak-af-maart” aan vast. 

Daarna, of gelijktijdig, moet er een gat worden geslagen in mijn voorraad. En daar heb ik een beetje hulp bij nodig! 

Ik heb besloten tijdelijk de virtuele deuren van mijn webshop te (her)openen. 

Dus: heb je iets op mijn blog gezien dat je graag wilt bestellen (kinderkleding, tasjes, kussenslopen, oid.) en zie je daar een mooie stof bij? Stuur me een bericht! 

Alle stoffen die ik in de verkoop heb staan op een aparte pagina op dit weblog en in een fotoalbum op mijn Facebookpagina

Dit wordt nog wel vervolgd hoor. Ik moet het idee nog een beetje uitwerken dus hou mijn Facebookpagina in de gaten.